Στο παιδαγωγικό πλάνο η πράξη της διακόσμησης με καρφιά προηγείται απ’ αυτήν του καρφώματος που έχει σκοπό να στερεώσει δυο αντικείμενα με τη βοήθεια καρφιών.
Σ’ ένα πρώτο χρόνο, σκοπό έχουμε να μπήξουμε και να τοποθετήσουμε πιο βαθιά ένα καρφί και σε δεύτερο χρόνο να χρησιμοποιήσουμε το καρφί.
Ο τρόπος χρήσης του σφυριού πρέπει να μαθευτεί με φροντίδα. Η φαινομενική ευκολία που χρησιμοποιούμε το σφυρί επεξηγεί τις κακώς προσαρμοσμένες χειρονομίες που δυσκολεύουν την επαγγελματική δουλειά.
ΤΟ ΥΛΙΚΟ
Δουλεύουμε όρθιοι. Η θέση είναι αυτή του “σκοπευτή με όπλο” ακουμπισμένου κόντρα στον πάγκο με τον μηρό. Τα πόδια είναι ελαφρά λυγισμένα. Το κομμάτι του ξύλου θα τοποθετείται σε ανάλογο ύψος και σε κατάλληλη απόσταση σε σχέση με τα χέρια του παιδιού.
ΤΟ ΚΡΑΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΦΥΡΙΟΥ
Το χερούλι του σφυριού δεν διασχίζει όλη την παλάμη αλλά ,μόνο τα 4/5 της. Το χέρι περικλείει το χερούλι το οποίο μπλοκάρεται από τη σάρκα του χεριού. Βασικά ο δείχτης είναι μοχλός και αυτός κουμαντάρει την κίνηση. Ο βραχίονας δεν κινείται καθόλου. Η γροθιά ακολουθεί την κίνηση της κούνιας.
Η ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΦΥΡΙΟΥ
Προηγούνται από την καθαρή χρήση του σφυριού, μερικές ασκήσεις χαλάρωσης. Η γροθιά πρέπει να είναι πολύ ευκίνητη. Στην αρχή το παιδί φοβάται το θόρυβο του σφυριού.
Το εξοικειώνουν, μ’ αυτό το θόρυβο του καρφώματος , κτυπώντας σιγά-σιγά ελαφρά πάνω στο σανίδι χωρίς καρφί (χαράσσουμε ένα κύκλο πάνω στο σανίδι και χτυπάμε μέσα στον κύκλο.) η πλατιά επιφάνεια του σφυριού πρέπει να φτάνει σ’ όλο το πλάτος της. Το σφυρί πέφτει από χαμηλή απόσταση με το βάρος του. Αυτή η προπαρασκευαστική άσκηση θα επαναλαμβάνεται στην αρχή κάθε μαθήματος στη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων. Το σφυρί δεν πρέπει ποτέ να μένει στον αέρα. Όταν το σηκώνουμε θα πρέπει να το κτυπήσουμε αμέσως, για να αποφύγουμε τη σύσπαση του χεριού.
Θα έχουμε ένα ρυθμό μετρήματος, για να κρατάμε την προσοχή του παιδιού στο εργαλείο. Η κίνηση πρέπει να γίνει αυτοματισμός στο παιδί, πριν περάσουμε στη διακόσμηση με καρφιά.
ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ
Εξοικειώνουμε το παιδί με το καρφί. Είναι απαραίτητο να του δείξουμε (πράγμα που μας φαίνεται φυσικό) ότι το καρφί έχει μια κεφαλή—που είναι πλατιά—διαλέγουμε ένα τέτοιο καρφί—έχει επίσης μια μύτη που τσιμπά και η οποία χάρις στη φόρμα της μπαίνει μέσα στο ξύλο—(γίνεται επίδειξη).
Το καρφί κρατιέται με το αδύναμο χέρι . το πιάσιμο γίνεται με την πένσα, που δημιουργεί ο δείχτης και ο αντίχειρας κοντά στην κεφαλή, η μύτη μένει ελεύθερη.
Αφού πάρουμε το καρφί το κατευθύνουμε με μια κίνηση, σαν του εκκρεμούς, και το τοποθετούμε στην μύτη, το χέρι ακουμπά πάνω στη στήλη του καρφιού, για να το σταθεροποιήσει. Η κίνηση αυτή πρέπει να αυτοματοποιηθεί.
ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΚΑΡΦΩΝΕΙ
Η κίνηση της πτώσης του καρφιού, αφού μαθευτεί (εκ των προτέρων ακολουθεί η κίνηση του κτυπήματος, ενώ το καρφί περιμένει το κτύπημα.
Το σφυρί τοποθετείται πάνω στον πάγκο κοντά στο πρωτεύον χέρι. Το χέρι παίρνει θέση πάνω στο χερούλι και ψάχνει την κατάλληλη θέση, πριν σηκωθεί για χρήση το εργαλείο.
Σηκώνουμε το σφυρί και το οδηγούμε Πάνω στην κεφαλή του καρφιού(μπορούμε να προετοιμαστούμε σ’ αυτήν την κίνηση της “τοποθέτησης” πριν τοποθετήσουμε το καρφί.)
Το σφυρί ακουμπά το καρφί από μια εξωτερική γωνία πράγμα που ελαττώνει τον κίνδυνο ν’ ακουμπήσει στα δάκτυλα αργότερα.
Είναι βασικό να τοποθετήσουμε το σφυρί, πριν την πρώτη σφυριά για να εξασφαλίσουμε σταθερή θέση , σε σχέση με το καρφί—στη συνέχεια το σφυρί ανασηκώνεται και ξαναπέφτει--.
Θα υπάρχει αλληλουχία μεταξύ της τοποθέτησης του σφυριού και της πτώσης του. –Με τη φωνή οδηγούμε: “τοποθετείς---πέφτει” (ακουμπάμε τον ώμο του παιδιού). Εξηγούμε :”Δεν μπήγεις εσύ το καρφί αλλά το σφυρί που κτυπά”. Αφού σηκωθεί το σφυρί ξαναπέφτει αμέσως. Επαληθεύουμε αν το καρφί μένει κάθετο.
ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΜΕ ΚΑΡΦΙΑ
Η πρώτη χρήση της ικανότητας να μπήγει καρφιά θα είναι η διακόσμηση με καρφιά. Στο μήκος μιας ευθείας γραμμής ή καμπύλης και αργότερα ακολουθώντας τη γραμμή μιας φιγούρας, το παιδί φυτεύει τα καρφιά ξαναγράφοντας τη γραμμή του μολυβιού.
Τοποθετούμε το καρφί Πάνω στο σημείο που διαλέξαμε βάζουμε το σφυρί κοντά στο καρφί και κτυπάμε ελαφρά. Ελέγχουμε αν το καρφί στηρίχθηκε αν όχι ξανακτυπάμε με κτύπημα πιο ξερό.
Για τα παιδιά των οποίων η κίνηση μπλοκάρεται από φόβο χρησιμοποιούμε ένα σφυρί πιο βαρύ. Αν το καρφί λυγίζει δεν οφείλεται σε λάθος του παιδιού και το δείχνουμε. Ρυθμίζουμε τις κινήσεις ώστε ο θόρυβος του κτυπήματος να είναι λιγότερο ενοχλητικό.
ΟΙ ΤΑΝΑΛΙΕΣ.
Όταν το καρφί λυγίζει το παιδί ξέρει να χρησιμοποιεί τη τανάλια για να το τραβήξει. Η τανάλια χειρίζεται από το προτιμόμενο χέρι. Αναστρέφουμε τη τανάλια με το κεφάλι προς τα κάτω. Ο αγκώνας είναι στον αέρα. Οι \δαγκάνες τοποθετούνται κόντρα στο ξύλο. Το χέρι σφίγγει δυνατά τα μπράτσα τηςτανάλιας και τραβάμε ρίγα σιγά το λυγισμένο καρφί. Οι δαγκάνες είναι απαραίτητο να μην γλιστρούνάνω στο καρφί. Να μην διαλέγουμε μικρές τανάλιες.
Πρέπει να πετύχουμε το παιδί να περιποιείται την επιφάνεια του ξύλου, η οποία δεν πρέπει να καταστρέφεται από τα κτυπήματα του σφυριού η την τανάλια.
Η καρφωμένη γραμμή πρέπει να είναι ομαλή και καθαρή.
ΤO KAΡΦΩΜΑ
Δυο προϋποθέσεις πρέπει να προηγούνται του καρφώματος: το παιδί πρέπει να καταλάβει τη λειτουργία του καρφιού: αυτό το πετυχαίνει ενώνοντας με κάρφωμα δυο κομμάτια ξύλου χωριστά στην αρχή.
Τα κομμάτια για κάρφωμα πρέπει να βρίσκονται σε τελική θέση σε τρόπο ώστε το καρφί, να στερεώσει αυτό που είναι στη θέση του.
Για τα υπόλοιπα το κάρφωμα είναι η χρήση των γνώσεων που πήραμε απ’ την ανωτέρω περιγραφή.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Progressions educatives pour handicapes mentaux—pour A.F Brauner
Μ Τριανταφυλλίδου- Ψυχολόγος
Δ. Βραχλιώτης –Δάσκαλος.